Search This Blog

Sunday, August 19, 2012

Plek van Veiligheid

Binne jou witgekalkte mure vind ek rus
By oker banke waar ek biddend kniel - vrede
Ek verwonder my aan jou geel geruite vensters
wat hul kleure so genadig
oor gebroke siele gooi
Die glans van goue orrelpype
met die stemme van 'n englekoor
Jou preekstoel
wakend
Soos 'n herder oor  sy kudde

En woorde van Vrede, Hoop en Liefde
vul die spasies
tussen die verlore, en die gered 

Sunday, July 22, 2012

Seven things I hate about Sundays

I'm sure you are all very much familiar with that depressing, melanchony feeling that sweeps into the house like a bad omen just about 16:00 on a Sunday afternoon. I myself have struggled and fought with this demon many times.
"Why do you torment me so?" I often ask him, "when I should be spending these precious hours laughing with my family or taking the dog for a relaxing, energising run (okey, to call it a run would be fooling you, and myself for that matter!)"
Isntead, I stare into the nothingness in front of me and wonder what the purpous of my life is, if anything at all! Or walk up and down the house in frustration, not wanting to do my reading in preperation for the week ahead, but also not relaxed enough to just sit and enjoy a glass of whine while staring at the colouring sky as the night sets in.
He never aswers met though, so I have decided tot make up my own list of reasons for hating Sundays.


1. The first thing that jumps into your head when you wake up on a Sunday morning (exept for the headache due to too much wine the night before), is the fact that the next day is Monday. And everyone knows why we hate Mondays!

2.  All the kids are usually under mom's roof on Sundays and I seem to have trouble recalling a Sunday without there being a querell between siblings, parents, siblings and parents and sometimes even siblings, parents AND pets!

3.  You always feel bloated and guilty after having a second helping of fried potatoes, or indulging in the home made malva pudding (convincing yourself at the time that you don't do this every day!)

4. In the afternoon, everyone tries to sleep off the heavy lunch and the house is dead quiet. You are not aloud to go out, because "Sundays are family days", but no one in the house wants anything to do with you either! So you spend the time aimlessly dwindling from one room to the next, trying to find something to do.


5. Then comes the dreaded hour. You seem to start feeling hopeless, helpless and meaningless, all at once. Another weekend gone, and another week aproaching at the speed of the Black Plaque! There was so much you still wanted to do, NEEDED to do, things you never seem to find the time for, and you start to wonder "What's the use?".

6. I wouldn't want to list going to church as one of the reasons for hating Sunday's. Going to church as such isn't all that bad (unless of course you have to attend the morning sermon with your parents). It just seems that sometimes, church has become one of those weekely activities you are forced to perform, as if you don't have a choice. The whole matter of  choice complicates things further, because should you choose not to go, you end up feeling guilty, and so you end up spending the last precious hours of your weekend doing something because you feel it's expected of you, and not because you want to


7.   Carte Blanch. The opening tune of this famous TV program is the signal that the weekend has officially ended and that it's time to start getting your ducks in a row for tomorrow before the 8 'o clock movie. Instead of relaxing in front of the TV, or doing something else more usefull, you have to pack your school or university bag, or in my case, pack your suite case if you are not living at hom anymore (which, for some, isn't all that bad). Everyone runs around the house trying to get their clothes out of the tumble dryer, searching for pens and trying to remember where you put your make up bag.


Maybe Sundays aren't all that bad. But for me it's a useless day, filled with guilt for not doing more with my life than I should. A day not really weekend anymore and not yet week either. Maybe we should just all appreciate it for what it is and fill this usefull day with usefull things (like making lists of things you hate :-) ) When 16:00 strikes, grab a glass of whine ( or whiskey if you prefer,) and use the time to get your head ready for the week ahead. Or don't. Organise a coffee date with that cute guy down the street. Something you've always wanted to do but never seem to get the time for. And soon that old melancholy feeling won't have time to put its claws into you.

Monday, July 16, 2012

STRAB ! ! ! !

Ons is vier baie opgewonde mense in ‘n oorvol gelaaide Volkswagen Polo oppad na wat ons verwag die beste vier dae van ons lewe gaan wees. Vier dae van see, son, sand en STRAB, ‘n musiekfees wat jaarliks in die kusdorpie Malongane in Mosambiek plaasvind.
Nie een van ons (insluitend die drywer) het veel geslaap die vorige aand nie en die lae komberse en kussings wat tussen twee van ons in die agterste sitplek ingedruk moes word kom aanvanklik handig te pas in Ermelo se knersende koue, maar soos ons Pongola nader, begin ek wonder of dit werklik nodig was om ‘n slaapsak, dik kombers en twee kussing saam te bring. Die padwerke vanaf Pietersburg noodsaak ons om elke vyf minute te stop. Om van die rondloper beeste en bokke nie eens te praat nie!
Ek was nog nooit in Pongola nie. Ek het net gehoor dit was eens ‘n florerende deel van die land, met baie ryk boere hulself daar bevind het. Maar wat ek sien is ‘n arm, droë, primitiewe deel van Suid-Afrika, waar klein sink -of kleihuisies, omhein deur stukkies draad, wyd verspreid in die warm son staan en bak. Vrouens en kinders staan met pangas in die veld en bome afkap.
Net toe die hitte, beeste en slaggate te veel raak is ons in Kosiebaai, een van die vele grense tussen Suid-Afrika en Mosambiek. Ons ry sonder moeite die grenspos in en ek spring opgewonde uit die motor om die derde Mosambiekse stempel in my paspoort te kry. Die man agter die toonbank aan die Mosambiekse kant van die grens is nie baie vriendelik nie en gluur my met afguns aan toe ek my paspoort met ‘n glinlag oor die toonbank skuif. Duidelik is uitlanders nie baie welkom in dié land wat so lank moes sukkel om onafhanklikheid te kry nie.
Terwyl ons wag vir die Landrover wat ons van die grenspos tot in Malangane moet vat (want die klein wit Volkswagen Polo sal dit nooit oor die rowwe sandpaaie maak nie) kyk en na die Mosambiekse vlag wat trots in die ligte bries wapper. ‘n Hammer en ‘n sekel. Bewys van die geweld waarmee die land deur die huidige regering in besit geneem is. Ek ril effens.
Die veelbesproke vlag. Foto: Annika Theron

Met ons bagasie (beddegoed en al) op die Landrover se waentjie gepak, val ons al wippend in die pad. Al vier van ons op ‘n dun hout bankie op die agterste sitplek ingedruk. Die drywer laat hom nie afskrik deur die reuse hoppels in die pad nie en ons loer elke nou en dan beangs na die pakkies op die waentjie. Solank die drank net nie afval nie! Ons raak ook sommer gou bevriend met die mense saam met ons op die bakkie, wat nie tyd gemors het nie en reeds elkeen met ‘n bottel bier in die hand sit.
 Die lansdkap is dor, maar vreemd mooi. Soos ons Malangane nader sien ons groepe skoolkinders opgewonde langs die pad staan en waai. Sommige van hulle gooi duim, ander probeer ‘n houvas op die bakkie kry om ‘n paar meter saam te ry. 
Nader aan die kampterrein lyk dit asof ons deur ‘n vlooimark ry soos selfgemaakte houtstalletjies op ‘n ry langs die pad staan. Hier kan jy enigiets van ‘n lap-broek tot ‘n hout slaaibak koop. Verskeie kralewerk word sommer op komberse uitgestal. Ons ry verby verskeie kroeë langs die pad waar ‘n paar feesgangers reeds uitgespan het en ‘n bottel Mosambiekse rum geniet. (Later word ons ook deel van dié luidrigtige groepie toeriste, alhoewel ons nooit verder as die eerste kroeg kom nie!)   
By die kampterein aangekom help ons eers ons nuwe vriende afpak voor ons ons eie goed uit die bakkie laai. Gelukkig het die res van ons geselskap reeds vroeër kom tent opslaan en kan ons net als neerplak, haastig ons swemklere aanpluk en laat waai strand toe.
Die spierwit sand strek verlate voor ons uit. Dit maak klein suisgeluide wanneer ons ons voete daaroor sleep. Die water is, ten spyte van die hitte en die warm Mosambiekse seestroom, baie kouer as wat ek gedink het. Ek sprei my arms uit en voel die son op my gesig en die wind deur my hare. Ek voel soos ‘n vlieër wat enige oomblik deur die wind opgetel kan word en hoog bo die blougroen water sweef. Vir die eerste keer in maande voel ek vry.

Oppie strand Foto: Annika Theron

Tidlewaves is die aand eerste aan die beurt en ons sit op die strand, elkeen ‘n drankie in die hand, en wieg salig met die soel klanke van dié rusta-band, terwyl die see agter ons druis en duisende sterre helder oor ons koppe vergader. Ek kyk op na die sterrehemel bo ons en kan amper nie gló ek’s op die strand saam met van my beste vriende terwyl ek op die maat van ‘n paar Bob-Marley-treffers wieg. Ek maak my oë toe en dink, die lewe kan net nie beter as dít word nie, want soos ou Bob Marley self gesê het: “don’t wory / about a thing / ‘couse every little thing /  is gonna be all right,”

Monday, December 5, 2011

'n Gedig


Waar is jy?
Ek soek jou in elke hoek en uitgetrapte paadjie
waar ons eens ontmoet, bevriend en vertroud geraak het

Jou reuk bly talm en elke skadu dra jou vorm
soos dit dans op die maat
van ‘n vlikkerende vlam
oorbekend en dringend roep dit na my vanuit
wit gepleisterde mure
genadeloos in hul verwyt.

Stadig drup die gedagte aan jou
uit moeg-vergete lende.

Smagtend...

terwyl elke greintjie van my wese jou
naam uitskree
soos die klank van duisend kwetterende swaeltjies
Shhh... fluister ek. Die bure sal kla.

Ek is bang
Bang vir die genadelose stilte
soos wanneer dit ophou reën.
Bang vir dit wat lankal vergeet is
soos die nadraai van ‘n onbedekte seën.


Tuesday, November 22, 2011

Black Tuesday, why YOU should care

Today marks a turning point for South Africa. Depending on what happens today at 14:00, we will either be able to rejoice in the level of Democracy in our country or it will be the beginning of the end...

If the majority of parliament members choose to vote in favour of the protection of information bill today, THEY win. Corrupt members of our government will be able to do as they please, when they please, and as much as they please. If the secrecy bill is implemented, truth, justice and democracy loose. We, the public of South Africa, loose.

Its not just some silly bill, dealing with some silly political issue. It's our future. Yes, as dedicated journalist I, and many I know, will probably be in jail in five years time if the bill succeeds, but that's not the reason you should care.

The reason you should care is because too many people dedicated their lives to fight for the very cause that after today might be lost. You should care because this is OUR country. WE are the leaders of tomorrow and its up to us to ensure that history doesn't repeat itself and leave us helpless at the hands of the same disaster, only lead by a different government.

In the end, we are all affected.          

Tuesday, October 25, 2011

Uniegebou

 Daar bly darm net iets buitengewoons aan die Uniegebou kleef. 'n Stukkie geskiedenis, 'n stukkie Pretoria. 'n Simbool van mag, of dit nou Afrikaner, Afrikaanse of Suid-Afrikaanse mag is. Julle kan ons naambordjies verander, julle kan ons helde onttroon, maar julle kan nie ons trots in ons geskiedenis wegvat nie.
Rose in die tuine voor die Uniegebou

Die Uniegebou vanaf die brandtrappe van die Hotel 224 in Schoemanstraat

Monday, October 10, 2011

'n Stukkie wysheid

Ek het gister tot  die omtstellende besef gekom dat dit waaroor ek die afgelope drie jaar droom, wens en hoop dalk niks meer as 'n nostalgiese fantasie is wat dalk nooit bewaardheid sal word nie...

Want sien, baie keer leef 'n mens in die verlede, 'n tyd toe dinge ongekompliseerd en (of so dink jy) gelukkiger was. Jy smag daarna om weer terug te keer na daardie tyd (eerstejaar op universiteit, matriek, 'n blyplek of 'n vorige liefde) met die hoop dat jy weer daardie oomblik van euforie kan vasvang.

Maar wat 'n mens dikwels vergeet is die huidige "jy" nie dieselfde "jy" is wat in daardie tydstip geleef het nie. Die huidige "jy" is meer volwasse, ervare en, gewoonlik, minder onskuldig. Jy klou egter verbete was aan daardie droom en dink "Ek was so gelukkig op universiteit, dalk moet ek weer gaan swot, dit sal soveel lekkerder wees as om te moet werk!" of "Ek moes nooit met my eks uitgemaak het nie! Ons was dan so gelukkig, wat het my tog besiel!"

Die gevolg is 'n geweldige ontnugtering wanneer jy wel weer terugdwaal op jou ou spore en besef dat dinge nooit weer dieselfde kan wees nie, maak nie saak hoe graag jy dit so wil hê nie. Jy sal nooit weer die sorgelose, lawwe student van vroeër kan wees nie en jou skoolliefde het van die skool se hotste rugbyspeler in 'n verantwoordelike sakeman met 'n bles en 'n boep ontaard. Jou hele uitkyk op die lewe het boonop deur die jare verander!

Nog 'n rede hoekom ons so dikwels in die slaggat van nostalgie trap is omdat ons altyd die goeie tye onthou. Want wat ek geleer het is, tyd bring NIE altyd perspektief nie. Ons onthou die veilige, rustige buurt in 'n klein dorpie in die Vrystaat. 'n Oor en weer gekuiery met die bure (so anders as hier in die stad) en Saterdae op die partjie se swaai. Ons onthou nie die gebrek aan behoorlike geleenthede of mediese sorg op die platteland, of die genadelose hitte, stofstorms en besmette water nie.

Ons onthou skelm soentjies op kampus, 'n piekniek op valentynsdag en daardie soete onskuld van 'n eerste liefde.Wat ons vergeet is dat die eerstejaartjie met sterre in haar oë, blind vir al die sondes van die jeug, nou heelwat minder naiëf en goedgelowig is. Maar die belangrikste en seker die mees onderskatte detail; ons vergeet dat sekere dinge nou maar eenmaal nie verander nie. 

Dalk moet ons 'n bietjie ons oë oopmaak en besef wat ons nóu het, en ophou hunker na dit wat ons eers gehad het. Dalk moet ons besef dat dinge met 'n rede gebeur en dat die 'hier' en die 'nou' vir ons op die oomblik soveel meer plesier kan verskaf as die verlede. Dalk kyk ons oor 'n paar jaar terug met 'n diep hunkering en verlange na dit wat ons nóu het. Dalk is dit maar net die menslike natuur om altyd ontevrede te wees met wat hy het en na iets meer of beter te soek.   

Hoe dit ook al sy, 'n mens het 'n besluit gemaak vir 'n rede, aanbeweeg vir 'n rede, en in die proses onvermeidelik grootgeword.Die kennis en wysheid wat ons intussen opgedoen het kan nie weggevee word nie, 'n stukkie van die vroeë onskuld is verewig verlore.

Vrede